அன்பை ஒருபோதும் கைவிடாத நல்ல தந்தை

ஒலிவ மரங்கள் சூழ்ந்த அமைதியான ஒரு கிராமத்தில், அன்பும் நம்பிக்கையும் நிறைந்த வாழ்க்கையை வாழ்ந்து வந்த ஒரு நல்ல தந்தை இருந்தார். அவர் செல்வந்தர் அல்ல; ஆனால் அவரது இதயம் கருணையால் செழித்தது. அவரது இல்லம் எப்போதும் திறந்திருந்தது—உதவி தேவைப்படுவோருக்கும், வழிப்போக்கர்களுக்கும், குறிப்பாக அவரது இரு மகன்களுக்கும்.

மூத்த மகன் பொறுப்பானவன். தினமும் தந்தையுடன் வயலில் உழைத்து, நேர்மை, பொறுமை, கடமை போன்ற வாழ்க்கை மதிப்புகளை கற்றுக்கொண்டான். இளைய மகன் அதற்கு மாறாக அமைதியற்ற மனம் கொண்டவன். அவனுக்கு இந்த கிராம வாழ்க்கை சிறைபோல் தோன்றியது. உலகத்தை காண வேண்டும், சுதந்திரமாக வாழ வேண்டும் என்ற கனவுகள் அவன் மனதில் நிறைந்திருந்தன.

ஒரு நாள், தைரியமும் தயக்கமும் கலந்த மனநிலையுடன், இளைய மகன் தந்தையிடம் வந்து,
“அப்பா, எனக்கு உரிய சொத்து பங்கினை இப்போதே கொடுங்கள். நான் வெளியே சென்று என் வாழ்க்கையை அமைக்க விரும்புகிறேன்,” என்றான்.

இந்த வார்த்தைகள் தந்தையின் இதயத்தை ஆழமாகப் புண்படுத்தின. உயிருடன் இருக்கும் தந்தையிடம் சொத்து கேட்பது, அவர் இல்லாதவராக எண்ணுவதைப் போன்றது. ஆனால் தந்தை மகனின் கண்களில் இருந்த குழப்பத்தையும், பொறுமையின்மையையும் உணர்ந்தார்.

அவர் மறுக்கலாம். கோபப்படலாம். தண்டிக்கலாம். ஆனால் அவர் அப்படி செய்யவில்லை. ஒரு இரவு முழுவதும் பிரார்த்தித்த பிறகு, தந்தை சொத்துகளைப் பிரித்து, இளைய மகனுக்குரிய பங்கினை வழங்கினார். ஆசீர்வாதம் கூறி, கனத்த இதயத்துடன் மகன் வெளியேறுவதைப் பார்த்தார்.

நாட்கள் வாரங்களாகவும், வாரங்கள் ஆண்டுகளாகவும் மாறின.

தந்தை தன் அன்றாட வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்தார். ஆனால் அவரது மனதில் ஒரு அமைதியற்ற வலி இருந்துகொண்டே இருந்தது. ஒவ்வொரு காலையும் சாலையை நோக்கிப் பார்த்தார். ஒவ்வொரு இரவும் மகனின் பாதுகாப்புக்காக பிரார்த்தித்தார். ஊரார் பேசினாலும், தந்தை ஒருபோதும் மகனைப் பழிக்கவில்லை.

அதே சமயம், தொலைநாட்டில் இளைய மகன் முதலில் மகிழ்ச்சியுடன் வாழ்ந்தான். பணம் இருந்தவரை நண்பர்கள் இருந்தனர். ஆனால் ஞானமின்றி செலவழித்த பணம் விரைவில் தீர்ந்தது. நண்பர்கள் விலகினர். பஞ்சம் வந்தது. பசியால் அவன் தவித்தான்.

உயிர் வாழ வேண்டி, மிருகங்களுக்கு உணவு போடும் வேலை செய்தான். அந்த வயலில் நின்றபோது, அவன் தன் தந்தையின் வீட்டை நினைத்தான்—அங்கு வேலைக்காரர்களுக்கே உணவு இருந்தது.

மனம் உடைந்து, அவன் தீர்மானித்தான்:
“நான் என் தந்தையிடம் திரும்பிச் செல்வேன். மகனாக அல்ல, பணியாளராக라도 இருக்க அனுமதி கேட்பேன்.”

அவமானத்துடனும் பயத்துடனும் அவன் வீடு நோக்கி நடந்தான்.

அவன் அறியாத ஒன்று என்னவென்றால்—அந்த தந்தை அவனை ஒருபோதும் எதிர்பார்ப்பதை நிறுத்தவில்லை.

ஒரு நாள் வழக்கம்போல் சாலையோரம் நின்ற தந்தை, தொலைவில் நடந்து வரும் ஒரு சோர்ந்த உருவத்தைப் பார்த்தார். உடை கிழிந்திருந்தாலும், தந்தையின் இதயம் அவனை அடையாளம் கண்டது.

அவர் ஓடினார்.

மூத்தவர் ஓடக் கூடாது என்ற சமூகவிதிகளைப் பொருட்படுத்தாமல், மகனை நோக்கி ஓடி, அவனை அணைத்துக் கொண்டு கண்ணீர் விட்டார். மகன்,
“அப்பா, நான் தவறு செய்தேன். உங்கள் மகன் என அழைக்கத் தகுதி இல்லை…” என்று சொல்ல முயன்றான்.

ஆனால் தந்தை அவனை நிறுத்தினார்.

“புதிய ஆடைகள் கொண்டு வாருங்கள். மோதிரம் அணிவியுங்கள். விருந்துக்குத் தயாராகுங்கள்,” என்றார்.
“என் மகன் தொலைந்திருந்தான்; இப்போது திரும்பி வந்தான்!”

வீடு மகிழ்ச்சியால் நிறைந்தது.

அப்போது மூத்த மகன் வந்தான். நடந்ததை அறிந்து கோபமடைந்தான்.
“நான் எப்போதும் உங்களுடன் இருந்தேன். ஆனால் இவனுக்கே விருந்து?” என்றான்.

தந்தை மென்மையாகச் சொன்னார்:
“மகனே, நீ எப்போதும் என்னுடன் இருக்கிறாய். ஆனால் உன் சகோதரன் தொலைந்திருந்தான். இப்போது கிடைத்துள்ளான். அன்பு கணக்குப் போடாது—அது குணப்படுத்தும்.”

🌿 நீதிப்பாடம் (Moral)

உண்மையான நல்ல தந்தையின் அன்பு, கீழ்ப்படிதலையோ வெற்றியையோ சார்ந்தது அல்ல. மன்னிப்பு, பொறுமை, கருணை, மற்றும் நிபந்தனை இல்லாத அன்பே உண்மையான தந்தைத் தன்மையை வெளிப்படுத்துகிறது. இறைவன் போலவே, ஒரு நல்ல தந்தையின் இதயம் எப்போதும் திரும்ப வருபவர்களை ஏற்கத் தயாராக இருக்கும்.