ஒரு சிறிய கிராமத்தில் அரவிந்த் என்ற சிறுவன் வாழ்ந்தான். அவன் குடும்பம் சாதாரணமானது. தந்தை விவசாயி, தாய் வீட்டு வேலை பார்த்தவர். ஆனால் அரவிந்தின் கனவு சாதாரணமில்லை — “ஒருநாள் பெரிய விஞ்ஞானி ஆக வேண்டும்” என்பதே அவன் குறிக்கோள்.
ஒருநாள் பள்ளியில் ஆசிரியர் கேட்டார்:
“நீங்கள் எல்லோரும் வளர்ந்து என்ன ஆக விரும்புகிறீர்கள்?”
சிலர் போலீஸ், சிலர் டிரைவர், சிலர் கடைக்காரர் என்றனர். அரவிந்த் எழுந்து,
“நான் விண்வெளி விஞ்ஞானி ஆக வேண்டும்” என்றான்.
சில மாணவர்கள் சிரித்தனர்.
“உன் வீட்டிலிருந்து விண்ணுக்கு போகிறியா?” என்று கிண்டலிட்டனர்.
அரவிந்த் சிரித்துவிட்டு அமைதியாக அமர்ந்தான். அந்த நாள் முதல் அவன் இன்னும் தீவிரமாக படிக்கத் தொடங்கினான். மின்சாரம் போனால் விளக்கின் வெளிச்சத்தில் படித்தான். புத்தகம் வாங்க பணம் இல்லாத போது நூலகத்தில் நேரம் செலவிட்டான். தோல்விகள் வந்தாலும் மனம் தளரவில்லை.
ஆண்டுகள் கடந்தன.
ஒரு நாள் அதே கிராமத்தில் பெரிய விழா. தொலைக்காட்சியில் செய்தி—
“இந்தியாவின் புதிய விண்வெளி திட்டத்தை வழிநடத்தும் விஞ்ஞானி அரவிந்த்!”
கிராம மக்கள் பெருமையுடன் பார்த்தனர். பள்ளி ஆசிரியர் கண்களில் கண்ணீர். ஒருகாலத்தில் சிரித்த நண்பர்கள் இன்று கைதட்டினர்.
அரவிந்த் மேடையில் நின்று சொன்னான்:
“என்னை எல்லோரும் சிரித்த நாளே என் வாழ்க்கையின் மிக முக்கிய நாள். அன்றுதான் என் குறிக்கோளை இன்னும் உயரமாக வைத்துக் கொண்டேன்.”
நெறிப்பாடம்:
குறிக்கோள் உயரமாக இருந்தால், பாதை கடினமாக இருந்தாலும் வாழ்க்கை உயரத்துக்கு எடுத்துச் செல்லும். மற்றவர்கள் சிரிப்பதை விட, நம் கனவுகள் பெரியதாக இருக்கட்டும்.
